Մայրնեի

Ինձ շատ դուր եկավ Վան Կարնոյի բանաստեղտությունները: Ամենից շատը դուր եկավ մի բանաստեղտություն, որը վեռնագիր չուներ այդ պատմության գլխավոր հերոսը ծառն է: Հեղինակը ասում է, որ ինչքան բարի է ծառը, այն բերք է տալիս բոլորին, բարիին և չարին, արժանիին և անարժանին, խնամողին և հարվածողին:

Առ. 49
Շոշափեց ու տեսավ, որ խեղճ կենդանու ողը կոտվել է:
Ոխ սրտում որ մնա, թույն կդառնա, կքայքայի սիրտը:

Երբ երեկոյան հետ թռան, տեսան, որ իրենց բույնը գրավել է  անծանոթ մի թռչուն:
Մի քանի հոգի ձեռք-ձեռքի էին տվել ու փորձում էին գրկել հինավուրց ծառի վիթխարի բունը:

Մոտակայքում ապրողներն այնքան են վարժվել Վիկտորիայի շառաչին, որ դրան էլ ուշադրություն չեն դարձնում:
Տնեցիներն այնքան են վարժվել Վիկտորյայի անտեղի լացուկոծին, որ դրան էլ ուշադրություն չեն դարձնում:

Առ.50
Քո չքնախ ծաղկի բույրն է ինձ այստեղ բերել:
Անթիվ ու անբյուր են աստղերը:

Ասիան երբևէ կհանգստանա՞ պատերազմներից:
Ասյան երբևէ կհանգստանա՞ իրեն այդքա՛ն հուզող մտքից:

Սոֆիան գեղեցիկ ու հյորընկալ քաղաք է:
Սոֆյան գեղեցիկ ու նրբանկատ աղջիկ է:

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s